krzyki w ciemnościach

UWAGA!!!!! Czytanie tego raportu może wam się spodoać i też zapragniecie takiej fazy. Jednak odradzam takie coś. Gdybym więcej tego spalił, to pewnie był nie wrócił do zmysłów. To, co mnie spotkało jest jak dotąd najlepszym moim przeżyciem. Składnia będzie pewnie tragiczna, ale pisałem to kilka minut po całym zdarzeniu i jeszzce troche dziwnie mi się myśli. Tak więc odradzam palenia mieszanek "ziołowych" w całkowitych ciamnościach, bo możecie skoczyć gorzej, niż ja i już nie wrócić. Chociarz uważam, że dla tekiej fazy warto zwariować. To tylko moje zdanie. Jeszcze raz ODRADZAM PALENIA "MIESZANEK ZIOŁOWYCH W CIEMNOŚCIACH"

Poszedłem do WC, zagasiłem światło i zamknąłem drzwi na klucz. Zapaliłem prawie całą lufkę (lekko nabita) no i czekałem na efekty. A efekty były takie:

W tych ciemnościach byłem swoją jaźnią, umysłem i nagle zacząłem słyszeć jakiś szum wszędzie dookoła mnie. Były to takie paski siwe. Wyobraźcie sobie, że do każdej komórki skóry docierają do ciebie te paski, takie jakby siwe kawałki drutu. Z tym, ze do jednego miejsca nie docierał tylko jeden pasek, ale paski z każdego możliwego kierunku (poza środkiem ciała. Środek ciała był ciemny i pusty. Tylko na zewnątrz był te paski). No i te paski się o siebie ocierają pewnie, bo straszny krzyk powstaje. Okazało się, że to był mój krzyk. Stałem w WC, waliłem pięściami o drzwi i krzyczałem, że nie mogę się wydostać w WC.

To właśnie wizja, jaką miałem przed oczami. Odtwarzałem ją pewnie w głowie kilka razy aż za którymś razem usłyszałem w głowie głos. Od tego momentu byłem jakby wyżej, niż łazienka, widziałem wszystko z góry.  No i jak już byłem u góry usłyszałem głos. "Co mi się stało?" A stało się coś przedziwnego.  Mój umysł był ok, ale ciało cały czas krzyczało. . Nie mogłem tego krzyku opanować. Zdawałem sobie sprawę z tego, że krzyczę, ale nie mogłem nic z tym zrobić.  Wpadłem w panikę. Zacząłem walić od drzwi i krzyczeć  "Na pomoc, nie mogę wyjść z kibla" i "zburzcie te ściany kurwa!!!!!". 

[Napisze  teraz skąd wziął się krzyk. Chciałem otworzyć drzwi, ale nie mogłem. Albo klucz się zablokował, albo nie miałem tyle siły. Nie mam pojęcia co się stało, ale nie mogłem drzwi otworzyć. Od tej bezsilności doszedłem do krzyku]

Wtedy to było dla mnie bardzo realne. Wyobraziłem sobie, jak mnie uciszają, jak pewnie w końcu ktoś się skapnął, że się naćpałem i coś mi odjebało i że w końcu jakoś te drzwi od zewnątrz otworzą, bo ja od środka nie mogę. Ale to nic nie da, bo po otwarciu drzwi dalej będę machał rękami jak pojeb i cały czas krzyczał.

No i ten obraz, jak skacze po przedpokoju, macham rękami jak opętany i krzyczę, że nie mogę wyjść z kibla uznałem za obraz wariata. No i poznałem, co się naprawdę stało (wtedy tak mi się wydawało). Wiedziałem, że coś w końcu uszkodziło mi mózg do tego stopnia, że zwariowałem i stałem się warzywem. Cały czas miałem w głowie ten krzyk i tą scenę, jak dobijam się do drzwi. Cały czas słyszałem ten szum. I wtedy do głowy wpadł mi taki obraz, jak siedzę na kiblu, jako warzywo już. Nie kontroluję swojego ciała i czuję, jak spadam na podłogę i lezę tam cały w drgawkach. Zdałem sobie sprawę, że cały czas czuję swoje ciało, że będę czuł jak się rozkładam, jak umieram a jedyne o czym mogę pomyśleć, to ten krzyk i ta scena, jak staram sie wyjść z WC. Cały czas będę miał w głowie ten krzyk, ten straszny krzyk.  Pomyślałem tak "aha, to w końcu zwariowałem. W końcu sam tego chciałem. Zawsze lubiłem takie psychodeliczne fazy i w końcu jedna mnie pochłonęła " albo "Pewnie peruwiańskie koczowniczki (takie znajome) jak się dowiedzą, że zwariowałem to pomyślą "o, on zawsze lubił takie rzeczy. Chciał LSD, więc wepnie cieszy się, że tak skończył, że tak bardzo zwariował" ."

Na tym etapie taki był mój obraza rzeczywistości. W głowie krzyk, siedzę jako warzywo na kiblu i cały czas czuję swoje ciało. To mnie jeszcze bardziej przeraziło. Ta świadomość, że cos mi pewnie pękło w mózgu, oko mi ucieka i ogólnie jestem już wrakiem, samą skorupą bez kontroli. Byłem pewien, że cały opadłem an kolana i słyszę a raczej czuję jak mi serce bije. W pewnym momencie myślałem, że pękło, aż moje ciało stęknęło.

W końcu pośród tych krzyków usłyszałem swój wewnętrzny głos (teraz głosy nie krzyczały tylko o wyjściu z łazienki ale o wszystkim: "Zwariowałeś!!!", "czemu nie czuję nóg?!!", "chce, żeby to się skończyło" , "Aaaaaaa!!!!!!!!!") i starałem się opanować krzyk. Mój głos w głowie w końcu stał sie spokojny, mówiłem powoli i normalnie. Krzyki były dziwne, bo jakby krzyczały wyrazy po sylabach. Im dłużej jakąś sylabę krzyczały, tym była ona głośniejsza. Jeżeli jakiś wyraz miał 3 sylaby, to powstały 3 krzyki. Każdy krzyczał inną sylabę. No i zacząłem mówić do siebie tym spokojnym głosem i starałem sobie to wytłumaczyć, że nic się nie stało, że ja nie zwariowałem, że wszystko będzie dobrze. Czasami czułem ruchy swojego ciała. Jakoś w mojej głowie pojawiła się myśl i powiedziałem "oko". Ruszyłem rękami, chyba mi dłoń drgała, dotykałem się po twarzy. Wszystko to bez kontroli nad swoimi ruchami. To działo się odruchowo.

Po jakimś czasie szum osłabł i w miarę jak słabł odzyskiwałem władzę nad swoim ciałem. Głos, którym się uspokajałem stawał się coraz bardziej wyraźny, aż w końcu całkowicie oprzytomniałem. Otworzyłem o czy, obraz lekko zamglony i powiedziałem do siebie na głos " Widzisz, wszystko jest ok".

Otworzyłem drzwi i poszedłem opłukać twarz zimną wodą.  Jedyne o czym myślałem, to że musze to opisać i "O kurwa, co tu się przed chwilą stało". Siedziałem w WC około 45 minut. Od 23.30 do 15 po północy.

Nawet teraz, jak to piszę, mam wrażenie że ja tak na prawdę umarłem wtedy i moje ciało się rozkłada. Nie tworze już nowych komórek. Wiem, że to tylko moja wyobraźnia, ale całkiem realna.

Dziwne było to, że w łazience w sumie pogodziłem się z tym, że mi odbiło. Uznałem, że warto było oszaleć, żeby taką fazę przeżyć .